چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387
همه ی ما پله ایم،
پله ای برای ترقی دیگران،
و دیگران هر روز برای تعمیرمان می آیند،
تا بگویند تو را دوست داریم و "کنارت هستیم"
در حالی که کفشی با عاجهای فولادین به پا کرده اند،
و دستهای غریبه ای را برای حفظ تعادل می فشارند...
نوشته شده توسط یه دل پر درد در ساعت 3:39 بعد از ظهر | لینک
|
